Primo op Facebook
Primo op twitter
Ons interview met Alberto Contador, aan de tafel met Lieven, is weer een race tegen de tijd geworden. Omdat de man enkel Spaans spreekt, moest het interview op voorhand worden opgenomen, naar Brussel gestuurd, vertaald en dan voorzien worden van onderschriften. Men had speciaal daarvoor een tolk in Brussel klaar staan. Precies om die reden moest dan ook met Contador worden afgesproken dat hij het interview zo snel mogelijk bij aankomst in het hotel zou geven. Het zou spannend worden, zoveel was zeker. Al een geluk dat Alberto bereid was om meteen bij aankomst in het hotel aan die tafel te gaan zitten, zonder zich eerst te douchen en te verkleden. Het is intussen al genoeg bekend: Alberto is een heel lieve jongen, die in de mate van het mogelijke alles doet voor zijn fans en voor de journalisten. Het zag er allemaal goed uit, tot we aan het hotel aankwamen: zeker een 300-tal supporters stonden hem daar om te wachten, in de hoop een handtekening te kunnen bemachtigen. Ik besefte dat ik iets moest doen, dat we het anders niet zouden halen. Als een volleerde bodyguard heb ik me voor hem gezet, de armen wijd open, en hem zo naar de ingang van het hotel geloodst. Opdracht volbracht, Contador deed meteen het interview, zoals was afgesproken.
Toen ik weg reed uit Lourdes, moest ik denken aan die keer dat ik met LucienVan Impe, mijn dorpsgenoot, naar de heilige grot ben gegaan. Ik weet niet meer precies in welk jaar het was, maar de Tourdirectie had besloten om drie ex-winnaars van de Tour – Van Impe, Thé
venet en Delgado – met een helikopter naar het graf van Louis Ocana te vliegen, om daar bloemen te gaan leggen. Ik bracht Lucien naar de helihaven, en haalde hem daarna ook terug op. Op die terugweg zei hij me dat hij de grot van Lourdes nog nooit had gezien, en aangezien we er zo goed als voorbij reden, stelde ik hem voor om dat nu eens te doen. Lucien was erg onder de indruk.
Toen ik door de Landes reed, op weg naar Bordeaux, moest ik opnieuw denken aan Luis Ocana. Ik heb de Tourwinnaar van 1973 heel goed gekend, hij zat na zijn carrière als renner vaak naast mij als co-commentator bij de Spaanse televisie. Hij was een zeer vriendelijke man, een echte levensgenieter. Hij produceerde ook cognac, en ik herinner me nog dat hij de hele pers op een keer uitnodigde om enkele flessen uit de nieuwe oogst te komen proeven. Marl Vanlombeek en ik zijn er naartoe gereden, Louis Depelsmaeker bleef op zijn kamer. Het was ergens in de “middel of nowhere”, tussen die wijnvelden, en in die tijd bestond er nog geen gsm. Gevolg: we hebben uren naar dat plaatsje gezocht, en hebben het uiteindelijk toch nog gevonden.
In die tijd konden we per Tour nog zo’n twee, drie recepties bijwonen. Er waren toen nog geen integrale uitzendingen, zoals nu. En geen bijkomende uitzending, zoals die van Karl Vannieuwkerke. Nu telt elke minuut, en zouden we naar dergelijke recepties niet meer kunnen gaan.
