Fred was niet alleen een befaamd wielercommentator maar ook een groot renner. Bekijk maar eens zijn palmares. Vele renners die nu aan de top staan kunnen daar alleen maar van dromen. Op klassiek gebied: de ronde van Vlaanderen,Parijs Roubaix,Milaan Sanremo, 3X Luik Bastenaken Luik . Drie maal was hij de winnaar van het toen bestaande regelmatigheid criterium “Desgrange Colombo” .

In Seillans kreeg hij enkele jaren terug een plaats die naar zijn naam genoemd is. “Place Fred De Bruyne”

Respect voor wie Fred was zowel als renner maar ook als mens. Zonder Fred had ik zeker geen 37 jaar in de wielrennerij actief geweest.

André

Deze week sprak ik met zijn trainer en hij gaf aan dat Sven misschien wel forfait zou moeten geven voor dit weekend. Sven sukkelt wat met de gezondheid. De avond na het WK in Koksijde kreeg hij koorts en heeft deze week amper kunnen fietsen.Nochtans met de jongste sneeuwval en het vriesweer zou Nys nog raar uit de hoek kunnen komen.

André.

Uit reacties op Youtube blijkt alvast dat mensen zijn versie leuker vinden dan het origineel.

De woelige dagen van Stéphanie van Monaco (47) zijn voorbij, tegenwoordig is alles peis en vree in het leven van de princesse rebelle. Geen romances meer met mannen van diverse pluimage, geen schandalen, geen ophefmakende daden. Neen, Stéphanie is de rust zelve geworden. En dat is vooral te danken aan Pauline (17) en Camille (13), de tienerdochters die mama met beide voetjes op de grond houden.

(…)

Als Stéphanie voor deze fotoreeks poseert tussen haar dochters, blijkt nog maar eens hoeveel ze met elkaar gemeen hebben. Dezelfde humor, dezelfde lichaamshouding, maar ook dezelfde ernst als de omstandigheden daarom vragen.
‘Mijn kinderen zijn mijn kracht en mijn trots’, zegt de prinses daarover. ‘Louis en Camille zijn mijn oogappels, maar als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat mijn band met Pauline iets extra’s heeft omdat ik zo veel van mezelf in haar herken. Hetzelfde karakter, dezelfde voortvarendheid die wel eens tot brokken kan leiden (lacht). Ze zeggen zelfs dat onze mimiek dezelfde is. Daarom noem ik haar wel eens ‘mini-moi’. Nu Pauline opgroeit tot een jonge vrouw, neem ik haar ook bij de hand… als ze dat toelaat tenminste (lacht). Ik zal er altijd zijn voor haar. Net als voor mijn andere kinderen, trouwens.’
Stéphanie maakt er geen geheim van dat de kinderen haar ook soms zorgen baren, zoals dat bij alle moeders het geval is.
‘Het is een proces van vallen en opstaan’, zegt ze. ‘Ik wil hen beschermen zonder hen te veel op hun nek te zitten. Mijn eigen moeder stierf toen ik 17 was. Ik heb daarna nooit meer een moeder gehad op wie ik kon terugvallen. Dat laat hoe dan ook sporen na. Ik moet mijn best doen om niet overbeschermend te zijn voor mijn kinderen. Het is heel natuurlijk dat ze hun vleugels uitslaan, maar in mijn geval ligt dat allemaal extra gevoelig. Ik wil hen zo lang mogelijk behoeden voor van alles en nog wat, maar tegelijkertijd weet ik ook dat dit geen zin heeft. Ik troost me met de gedachte dat ze nooit erg ver zijn en dat het nooit lang duurt voor we elkaar terugzien.’
Pauline: ‘Dat is misschien mama’s enige nadeel, ze is een beetje te veel moederkloek naar mijn zin (lacht). Echt waar, we appreciëren het dat ze bezorgd is om ons. Maar tegelijkertijd moeten we toch onze eigen weg uitstippelen, niet? Ik wil bijvoorbeeld volgend jaar audiovisuele communicatie gaan volgen, maar de school is niet bij de deur en dat vindt mama maar niks. Jammer (ferm), maar het is mijn toekomst, het is een beslissing die ik neem!’

(…)

Benieuwd naar meer? Lees de rest van dit intieme interview in Primo nr. 6.