De woelige dagen van Stéphanie van Monaco (47) zijn voorbij, tegenwoordig is alles peis en vree in het leven van de princesse rebelle. Geen romances meer met mannen van diverse pluimage, geen schandalen, geen ophefmakende daden. Neen, Stéphanie is de rust zelve geworden. En dat is vooral te danken aan Pauline (17) en Camille (13), de tienerdochters die mama met beide voetjes op de grond houden.

(…)

Als Stéphanie voor deze fotoreeks poseert tussen haar dochters, blijkt nog maar eens hoeveel ze met elkaar gemeen hebben. Dezelfde humor, dezelfde lichaamshouding, maar ook dezelfde ernst als de omstandigheden daarom vragen.
‘Mijn kinderen zijn mijn kracht en mijn trots’, zegt de prinses daarover. ‘Louis en Camille zijn mijn oogappels, maar als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat mijn band met Pauline iets extra’s heeft omdat ik zo veel van mezelf in haar herken. Hetzelfde karakter, dezelfde voortvarendheid die wel eens tot brokken kan leiden (lacht). Ze zeggen zelfs dat onze mimiek dezelfde is. Daarom noem ik haar wel eens ‘mini-moi’. Nu Pauline opgroeit tot een jonge vrouw, neem ik haar ook bij de hand… als ze dat toelaat tenminste (lacht). Ik zal er altijd zijn voor haar. Net als voor mijn andere kinderen, trouwens.’
Stéphanie maakt er geen geheim van dat de kinderen haar ook soms zorgen baren, zoals dat bij alle moeders het geval is.
‘Het is een proces van vallen en opstaan’, zegt ze. ‘Ik wil hen beschermen zonder hen te veel op hun nek te zitten. Mijn eigen moeder stierf toen ik 17 was. Ik heb daarna nooit meer een moeder gehad op wie ik kon terugvallen. Dat laat hoe dan ook sporen na. Ik moet mijn best doen om niet overbeschermend te zijn voor mijn kinderen. Het is heel natuurlijk dat ze hun vleugels uitslaan, maar in mijn geval ligt dat allemaal extra gevoelig. Ik wil hen zo lang mogelijk behoeden voor van alles en nog wat, maar tegelijkertijd weet ik ook dat dit geen zin heeft. Ik troost me met de gedachte dat ze nooit erg ver zijn en dat het nooit lang duurt voor we elkaar terugzien.’
Pauline: ‘Dat is misschien mama’s enige nadeel, ze is een beetje te veel moederkloek naar mijn zin (lacht). Echt waar, we appreciëren het dat ze bezorgd is om ons. Maar tegelijkertijd moeten we toch onze eigen weg uitstippelen, niet? Ik wil bijvoorbeeld volgend jaar audiovisuele communicatie gaan volgen, maar de school is niet bij de deur en dat vindt mama maar niks. Jammer (ferm), maar het is mijn toekomst, het is een beslissing die ik neem!’

(…)

Benieuwd naar meer? Lees de rest van dit intieme interview in Primo nr. 6.

Koen De Graeve (39) is sinds vorige week te zien in de tweede langspeelfilm van Nic Balthazar, ‘Tot Altijd’. Koen kruipt in de huid van Mario Verstraete, de MS-patiënt die tien jaar geleden als eerste gebruik maakte van de Belgische euthanasiewet. Koen verloor voor deze rol maar liefst meer dan 20 kilogram. “Een enorme opgave, dat vermageren, maar de herinnering aan mijn overleden moeder heeft me erdoor gesleurd.”

Het volledige interview lees je in Primo nr. 6. Hier vind je alvast een teaser…

Mario Verstraete was in 2002 wereldnieuws. De Gentenaar leed aan een agressieve vorm van multiple sclerose en zijn levenskwaliteit ging erop achteruit. Voor hem reden genoeg om uit het leven te stappen. ‘Zoals Mario heeft gevochten om te leven, heeft hij ook gevochten om te sterven’ vertelt Koen De Graeve over de man die hij neerzet in ‘Tot Altijd’. ‘Hij was de eerste Belg die legaal euthanasie pleegde.’

Heb je onmiddellijk ja gezegd toen Nic Balthazar je voor deze rol vroeg?
Koen De Graeve: Toch wel, want zijn vraag kwam op het juiste moment. Sinds mijn moeder is overleden, houdt het onderwerp euthanasie me enorm bezig. Ik heb er altijd veel over nagedacht en gefilosofeerd, maar sinds dood van mijn mama laat het me niet los, op het randje van verlammend eigenlijk. Ik kreeg last van donkere gedachten, zoals: waarom moet een mens zich omringen met geliefden, je moet toch ooit afscheid nemen. En afscheid nemen, dat kon ik niet aan. De dood van mijn moeder, nu vier jaar geleden, heeft bij mij een diep gat geslagen. Ik heb in die periode veel mooie dingen gedaan, maar er was altijd wel een onderstroom van onrust. Alsof iets me tegenhield. Mijn levenslust moest eraan geloven. Daarom wou ik zo graag deze rol spelen. Zo kon ik mijn probleem aanpakken. En ik ben erover: ik vind het niet beangstigend meer dat het leven eindig is.

Je bent niet bang van de dood?
Nee, een mens is een ongelooflijk slim en sluw wezen met een hoog adaptatievermogen. Een mens past zich in elke situatie aan, dus ook als de dood voor de deur staat. Ik heb geen angst om te sterven, ik zal daar wel mee om kunnen gaan. Het heeft ook geen nut, besef ik nu, om voortdurend met de dood in je hoofd te zitten. Tegen toeval en onrecht kan je je toch niet wapenen. Ik heb wel een heel grote angst dat mijn naasten iets gruwelijks zou overkomen: mijn vriendin, mijn dochters…

Je hebt drie dochters. Is de dood een thema waar je met hen over praat?
Het is iets waar Anna (9), Roos (8) en Sara (4) zelf mee bezig zijn. Allez, de oudste twee toch. Anna vroeg onlangs nog aan mijn lief, haar mama: ‘Zou je heel verdrietig zijn als ik dood zou gaan?’ Waarop mijn lief antwoordde: ‘Enorm, ik zou zelf niet meer kunnen leven. En voor jouw zusjes geldt hetzelfde.’ Waarop Anna zei: ‘Beloof je, als ik er niet meer ben mama, dat je wel met plezier en liefde wilt blijven leven voor mijn zussen?’

(…)

Martin Heylen, programmamaker en reportagemaker, man die wereldwijd instant contact maakt met mensen, lijkt nu de wereld aan zich te binden. ‘God en Klein Pierke’ trekt per aflevering op Eén immers meer dan een miljoen kijkers. Sterk voor een autodidact, iemand die zichzelf geen X-Factor toedicht ook. ‘Ik ben gewoon ik.’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 5. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

UW MOOISTE/MINDER MOOIE KANT
Ik zou soms met minder woorden duidelijk willen maken wat ik bedoel. Dat blijft een moeilijke strijd, maar misschien is er wel niks aan te doen. En een mooie? Ik probeer sprankels van schoonheid te detecteren in de banaliteit en in lelijkheid. In mijn werk, maar ook privé. Ik vergroot de schoonheid niet uit, want dan verdraai ik de waarheid. Ik wil alleen de lelijkheid wat polijsten. Ik probeer het mooie ook te zien. Klinkt beter dan positief denken, toch? (glimlacht)

VRIENDSCHAP
Ik heb vrienden overgehouden aan al die jaren. Maar in verschillende gradaties. Een paar jeugdvrienden zijn gebleven. En mijn boezemvriend is laatst nog blijven logeren met zijn vrouw. Het doet deugd om dan weer eens te gaan wandelen en te praten over het leven. Bij sommige mensen in Siberië had ik dezelfde warme gevoelens. Mannen die ik in een innige omhelzing had en van wie ik afscheid nam, wat pijn deed. Maar ook vrouwen die me zo ontroerd hebben dat ik als vriend met warme gevoelens aan hen terugdenk. Vrienden heb je wel nodig. Ook al beweer je misschien van niet. Of vriendinnen. Vroeger was het taboe, om te zeggen dat je een vriendin had. Het was het één of het ander.

WERK
Werk ik? Ik weet niet of je het werken kunt noemen. Het is meer een onbedwingbare passie. Het stroomt naar buiten. Nu het einde van de tweede reeks van ‘God en Klein Pierke’ nadert, voel ik alweer een soort mistroostigheid over mij komen. Omdat het stopt. Als vrij vermoeide mens zeg ik natuurlijk: eindelijk stopt het! Tijd voor andere dingen! Maar als het dan ook echt afgelopen is, dool ik rond, met mijn ziel onder mijn arm, en smacht ik weer verschrikkelijk naar iets nieuws.

X-FACTOR
Mijn X-factor is dat ik een Niks-factor heb. Als ik ergens binnenkom, lijk ik wel onzichtbaar. Je hebt mensen die de ruimte vullen als ze binnenkomen. Bij mij bestaat dat gevaar niet. Ik heb geen sexy uitstraling. Ik ben ook klein. Maar misschien is dat net de charme. Wie niet groot is, moet anders zijn. Ik heb een geheimzinnig soort X-factor. Net de reden misschien dat mensen zich vereenzelvigen met mij. Een compliment doet ook altijd deugd. Er is nog nooit iemand slechter geworden van een applausje. Als iedereen mekaar af en toe eens een schouderklop zou geven, de wereld zou een stuk plezanter zijn. En lichtvoetiger.

(…)

Erik Van Neygen en Sanne blikken met gemengde gevoelens terug op de laatste maanden van het afgelopen jaar. In september beslisten ze om te stoppen met optreden, een beslissing die ze pas vorige week bekend maakten. Twee maanden later, in november, zorgde het toeval er echter voor dat een jarenlange droom in vervulling ging: een opname in Amerika, in een studio vol gerenommeerde countrymuzikanten. Vorige week lichtte Erik in enkele kranten en weekbladen heel kort zijn argumentatie en plannen toe, maar voor Primo praat hij voor het eerst uitvoerig en openhartig over zijn gezondheidsproblemen, over de reden waarom hij stopt met optredens, over zijn Amerikaans avontuur, over zijn kinderen en over de moeilijke periodes in zijn carrière.

(…)

Bijna op de kop af één jaar na de eerste bloeding kreeg je er opnieuw een…
In de zomer van 2010 had ik een reeks optredens aangenomen met Sanne, op één zelfde locatie. Tien dagen na elkaar. Bij het laatste optreden, toen ik nog op het podium stond, voelde ik een korte maar bijzonder hevige pijn. Alsof iemand me met een hamer op het hoofd sloeg. De pijn was nog nooit zo hevig geweest, maar verdween nadien geleidelijk weer tot op het normale niveau. De geplande vakantie naar het zuiden van Frankrijk, na die reeks optredens, lieten we gewoon doorgaan. Ik heb die 14 dagen bijna integraal in bed doorgebracht, zo ziek als een hond. Bij onze thuiskomst hebben we nog een drietal optredens in open lucht gedaan voor ik naar de dokter in Antwerpen ben gegaan. Het resultaat van dat onderzoek wees uit dat ik opnieuw een hersenbloeding had gehad, net voor we naar Frankrijk vertrokken. En weet je wat zo speciaal is? Dat het een bloeding op een andere plaats was. Bleek dat ik al sinds de geboorte een misvormd bloedvat heb achter het oog, en dat was nu gesprongen. In feite had het niets met die eerste bloeding te maken, al weten ze nooit met volle zekerheid of er al dan niet een verband is. Je hebt er als dokter, maar ook als patiënt het raden naar.

(…)

Pas nu, bijna drie jaar later, beslis je om te stoppen met optredens…
Nee, die beslissing was al in september genomen, maar we hebben het nu pas kenbaar gemaakt. De pijn werd opnieuw erger, en Sanne en ik hebben toen een lang gesprek gehad over onze toekomst. En besloten dat het best was om ermee te stoppen.

Was er een bepaalde aanleiding geweest?
Ja, ik was erachter gekomen dat een bepaalde inrichter geen affiches had opgehangen in de regio. De zaal zat wel vol, maar aan zo’n nalatigheid kan ik me mateloos ergeren. Ik weet het, voor een buitenstaander kan dat onbegrijpelijk zijn, maar ik heb altijd de perfectie nagestreefd. En dat verlang ik dan ook van anderen. Weet je, het is vooral de context van dat voorval die me mateloos stoort. Het was in een Cultureel Centrum. Die organisatoren halen vaak hun neus op voor artiesten uit het populaire genre, en dwepen met de zogezegde artiesten ‘op niveau’. Maar populaire artiesten trekken volk, dus zijn ze wel verplicht om die af en toe te vragen. Aan dat soort snobisme heb ik me altijd geërgerd, ook al hoorde ik niet echt thuis in het wereldje van de platte populaire muziek. Ik heb altijd een afkeer gehad van de houding van sommige pseudo-intellectuelen ten opzichte van die muziek. Affiches van Erik & Sanne ophangen, dat was allicht beneden zijn waardigheid. Ik was toen echt kwaad, maar tegelijk besefte ik ook dat ik nooit zou veranderen. Het is simpel: ik ben tot het besef gekomen dat het gebrek aan professionalisme bij sommige inrichters – pas op, ik scheer ze niet allemaal over dezelfde kam – mijn gezondheid ondermijnde. Omdat ik er gewoon niet tegen kan. Nog een ander voorbeeld: onlangs kregen we een telefoontje van een ander Cultureel Centrum. Of we een van de geplande afscheidsoptredens van onze website wilden halen, want ze werden overstelpt door telefoons om kaarten te reserveren, en de kaarten zouden pas vanaf deze zomer te koop worden aangeboden. Begrijp je dat? Wie een optreden plant, moet daags nadien toch al kaarten verkopen?

Sanne stopt ook?
Ja, dat heeft ze zelf beslist. Sanne zingt de hele dag door, ze zou niet zonder muziek kunnen. Maar wel zonder applaus. Ons geluk samen is haar meer waard dan haar carrière.

(…)

Wil je weten wat de toekomst nog in petto voor Erik en Sanne? In het interview in Primo nr. 5 kom je het te weten.

‘Onze relatie is nog sterker geworden door ‘Mijn Restaurant!’’, zeggen Amber De Wispeleir (24) en Elodie Coenen (23), met Alaise de winnaars van het vtm-programma. De toekomst ziet er dan ook bijzonder rooskleurig uit voor de twee meisjes.

Het volledige interview lees je in Primo nr. 4. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

Hoe lang zijn jullie eigenlijk een koppel?
Amber: Ongeveer twee jaar.
Elodie: We hebben elkaar leren kennen in de discotheek Red&Blue in Antwerpen. En toen is het snel gegaan. Ik heb nooit slechte relaties gehad, maar ze duurden ook nooit langer dan een jaar. Ik vond nooit echt wat ik zocht. Maar bij Amber klopt het plaatje wel. Zij vult mij perfect aan. En ook haar vrienden zijn ondertussen mijn vrienden geworden. Omgekeerd geldt dat trouwens ook, al zijn mijn vrienden net iets zotter van aard. Dat was even wennen voor Amber. (lacht)
Belangrijk is dat ik al werkte toen ik Amber leerde kennen. Voordien had zowel Amber als ik een relatie met een partner die nog studeerde, dan voel je altijd dat er iets wringt. Als je gaat werken, word je een pak volwassener en verandert je leefwereld.
Amber: We zijn ook snel gaan samenwonen, al was dat eigenlijk puur toeval. Toen Elodie alleen ging wonen, kocht ik voor haar ons hondje, Tuur. Maar op het nieuwe appartementje mocht Tuur niet binnen. We zijn toen een tijdje bij mij thuis gaan wonen, maar dat is natuurlijk geen oplossing voor altijd. Tuur wegdoen was geen optie, dus zijn we maar gaan samenwonen.

Hoe ziet jullie toekomst eruit? Willen jullie kinderen?
Elodie: We hebben het daar al over gehad, maar voor kinderen zijn we nog te jong. We zijn zelf nog te veel kind.

(…)

Hoe reageerde jullie familie op jullie relatie?
Elodie: Heel goed. We hebben eigenlijk nooit negatieve reacties gehad. Ook niet tijdens het programma. Iedereen vond het tof hoe we met elkaar omgingen. Onze families zijn overigens dezelfde zotte gevallen, dus dat past wel. Al is het natuurlijk altijd even aanpassen om als Limburgse met een Antwerpse samen te zijn. Dat Limburggevoel bestaat dus echt, hé. Niet dat ze in Antwerpen minder sociaal zijn, hoor, maar wij gaan gewoon anders met elkaar om.
Amber: Voor mij was het ook even aanpassen. Onze beide families hebben de ander met open armen ontvangen. Maar je voelt toch dat je in Limburg sneller geaccepteerd wordt. In Antwerpen zullen ze je sneller op de rooster leggen. (lacht)

(…)

Wil je ook nog weten hoe Amber en Elodie tegenover trouwen staan? Lees dan het volledige interview in Primo nr. 4!

Heb je een fantastische maar vermoeiende reis doorheen het magistrale Thailand achter de rug? Wil je de laatste dagen van je reis aan het strand doorbrengen zonder de drukte van Pataya of Phuket te moeten trotseren? Dan laten we je graag kennismaken met de discrete magie van exotische mini-eilandjes als Koh Tao en Koh Talu.

Het volledige artikel lees je in Primo nr. 4. Hier vind je alvast een teaser…

Thailand is een prachtig land, dat niet alleen kan uitpakken met een enorme culturele erfenis, maar ook een veelheid aan adembenemende landschappen te bieden heeft.
Een rondreis kan echter ook in Thailand vermoeiend zijn. Heel wat toeristen geven er dan ook de voorkeur aan om hun reis af te ronden met enkele dagen of een weekje strandplezier.

Pataya en het eiland Phuket zijn wat dat betreft klassiekers, maar wie wil ontsnappen aan de drukte van deze toeristische trekpleisters, kan de rust opzoeken op de twee mini-eilandjes Koh Tao en Koh Talu.

EEN PARADIJS VOOR DUIKERS

Koh Tao, wat letterlijk ‘Schildpaddeneiland’ betekent, ligt in de Golf van Thailand in het zuiden van het land. Het eiland werd vroeger gebruikt voor het in afzondering houden van politieke gevangenen.
Vanaf de jaren tachtig heeft het eiland faam verworven als de beste plek om te duiken in Thailand. Je kunt er ook leren duiken.
Bovendien gaat het er een stuk rustiger aan toe. Het eiland is amper 21 vierkante kilometer groot, en de kwalitatief hoogstaande toeristische verblijven werden in omvang beperkt.
Koh Tao is bovendien enkel per boot bereikbaar. De dichtstbijzijnde vliegvelden zijn die van Koh Samui en Surat Thani, die voorzien in goede verbindingen met bestemmingen als Bangkok en Singapore.
Echt verdwalen zal je er niet: van noord naar zuid loopt er slechts een centrale weg over het eiland, met een aantal vertakkingen. Je kunt een motorfiets of een fiets huren voor de duur van je verblijf en eropuit trekken naar een van de vele stranden, zoals Mango Bay, Tanote Bay en Freedom Beach. Shark Island is een prima plek om te snorkelen. De haaien waarnaar de naam verwijst, zijn kleine en ongevaarlijke rifhaaien.

(…)

Laura Beyne mag zich een heel jaar Miss België noemen. De zege was naar goede gewoonte een beetje omstreden, maar de Brusselse schone staat opvallend nuchter in het leven, ondanks haar 19 jaar. ‘Dat heb ik van thuis meegekregen’, zegt ze. ‘Niet te veel dromen was altijd de boodschap.’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 4.

(…)

Je hebt een relatie. Wat vindt je vriend van je titel?
We zijn nu twee jaar samen. Voordien had ik hem al gezegd dat ik ooit eens wou meedoen aan de wedstrijd. Hij ging ermee akkoord en is blij voor mij. Ik ben niet echt bang voor mijn relatie. We zullen wel zien wat dit jaar brengt. Al ben ik natuurlijk realistisch genoeg om te beseffen dat het zwaar wordt. Maar hij heeft ook een eigen leven. Hij voetbalt en is dus ook veel op de baan.

Was hij ook op de finaleshow aanwezig?
Nee, hij had toen andere dingen te doen. Maar we hebben nadien wel gebeld.

Voelde je dat niet aan als een gemis op die avond?
We laten elkaar vrij daarin. Ik heb hem ook nog niet voorgesteld aan mijn ouders. Ik wil maar één keer een man voorstellen thuis, en dat is als ik zeker weet dat hij de man van mijn leven is. Bovendien ga ik ook niet naar iedere voetbalmatch van hem kijken. Al zou ik dat niet heel erg vinden…

Ben je zelf ook een voetbalfan?
Amai nog niet! Ik heb vroeger zelf gevoetbald en ik kijk vaak naar voetbalwedstrijden. Mijn favoriete ploeg is FC Barcelona. Soms reis ik zelfs naar Spanje om ze te zien spelen. Zalig!

(…)

Wil je meer weten over de kersverse Miss België. Lees dan het volledige interview in Primo nr. 4.

Hieronder hebben we nog een aantal filmpjes geplaatst die ons een blik gunnen achter de schermen van deze unieke fotoshoots.

Hier zien we de fotoshoot van de Amerikaanse Liz Hatch en de Zweedse Veronica Andreassen. Let overigens op de tourkaravaan (en de gezichten van de ploegleiders) die op de achtergrond passeert.

Hanna Klein is een van Duitslands rijzende sterren in de mountainbikesport. Op het Nationale Kampioenschap behaalde ze de eerste plaats en op de Europese Kampioenschappen werd ze tweede. Deze fotoshoot werd net voor het wereldkampioenschap gefotografeerd.

De Franse Pauline Ferrand geldt als een groot talent en combineert zowel de weg, het veld als de mountainbike. Ze is bovendien succesvol in alledrie de catgorieën. Zo werd ze al wereldkampioene bij de junioren op de weg (2010) en in de cross country (2009 en 2010).

Er is een tijd geweest dat Camilla Parker Bowles (64) niet veel goed kon doen. Niet voor de Queen en de koninklijke familie die haar als een indringer zagen en niet voor het Britse volk dat de kant van Diana koos. Maar die dagen zijn allang voorbij. Nu is Camilla immers een van de meest positieve en invloedrijkste figuren op Buckingham Palace. Ze is een liefhebbende echtgenote voor Charles, een sterkhouder van de royals en vooral een intelligente mentor voor het jonge volkje. Vraag dat maar aan Kate Middleton, die al dikwijls haar voordeel deed met de goede raad van schoonmoeder Camilla.

Het volledige artikel lees je in Primo nr. 3. Hier vind je alvast een teaser…

Over de figuur en het leven van Camilla Rosemary Shand is al heel wat inkt gevloeid. Haar levenspad kruiste dat van prins Charles in 1972. De prins genoot toen een ‘levensopvoeding’ onder het toeziend oog van zijn oudoom en mentor Lord Mountbatten. Van Mountbatten wordt gezegd dat hij ‘geschikte’ meisjes selecteerde uit hogere kringen die prins Charles op feestelijke weekends mochten vergezellen. Bedoeling was dat de schuchtere prins met vrouwen leerde omgaan en meteen ook in bed zijn techniek wat bijschaafde. Hoewel Camilla nooit echt deel uitmaakte van dat georkestreerde gestoei, leerde ze Charles wel op het einde van die periode kennen. Ze maakte een diepe indruk op hem door haar open geest, haar bijzondere zin voor humor en haar scherpzinnigheid. Helaas was Camilla Shand niet het soort vrouw dat Mountbatten voor ogen had, en prins Charles liet zich zijn grote liefde ontglippen. Het wachten beu huwde ze in 1973 met legerofficier Andrew Parker Bowles. Ze kregen twee kinderen, Thomas en Laura, maar geen van beiden nam het erg nauw met de huwelijkstrouw. Parker Bowles hield er minnaressen op na en Camilla kon Charles niet vergeten.
Wanneer de kroonprins in 1981 trouwt met Diana Spencer is Camilla al een hele tijd terug in beeld. Achteraf heet het dat het ‘een huwelijk met drie’ was. Charles bedroog Diana vanaf dag één met Camilla, en dat werd hen achteraf niet in dank afgenomen. Wanneer de details van hun relatie begin jaren ’90 breed uitgesmeerd worden in de pers, is het hek van de dam. Er verschijnen letterlijke weergaven van hun pikante telefoongesprekken en werkelijk geen enkel detail wordt het publiek onthouden (‘Ik wil je tampon zijn’, fluistert de prins zijn minnares toe van op de voorpagina van ‘The Sun’). Diana stort in en krijgt volop de sympathie van de natie. Charles wordt afgeschilderd als een kille, wrede echtgenoot, en zijn minnares Camilla is de baarlijke duivel. De heks die het sprookje van Diana vernietigde. Ze is ook in alle opzichten de tegenpool van Diana. Helemaal niet zo mooi en elegant, met een hekel aan glamour en een voorliefde voor de jacht. Charles vindt haar humor geweldig; ze is een vrouw naar zijn hart. Achteraf zal ook blijken hoe goed Camilla bij hem past. Veel meer dan Diana ooit gedaan heeft, maar ten tijde van ‘Camillagate’ doet dat er allemaal niet toe. Diana noemt haar ‘de rottweiler’ en het publiek en de kranten nemen die scheldnaam over. In 1994 bekent Charles publiekelijk zijn ontrouw en prompt vraagt Andrew Parker Bowles de echtscheiding aan. Niet dat hij er een traan om laat, nu kan hij eindelijk ook ongestoord hertrouwen met de vrouw met wie hij al jaren een affaire heeft.
Voor Camilla breken echter bittere tijden aan. Haar relatie met Charles is op de meest kwetsbare manier openbaar gemaakt en ze kan geen kant meer uit.

(…)

Met ‘Hey Bonjour’ levert good old Paul Severs weer een knappe romantische meezinger af. Hij beleeft zijn zoveelste jeugd, en de jeugd heeft ook hém weer ontdekt. Hij overleefde zijn bezieler Pater Pax, zijn grote steun Sylvain Tack, zijn redder Johnny Hoes. Pauls liedjes overleven ook. ‘Ik ben verliefd op jou’ pronkt op 25 in de lijst Radio 2-klassiekers aller tijden. En zijn ‘Kusjesdans’ staat in de versie van Laura Lynn en haar jonge geliefde Matthias Lens momenteel op 1.

Het volledige interview lees je in Primo nr. 3. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

WERK
Na het vertrek van Sylvain Tack stond ik alleen. Want geen manager was op dat moment geïnteresseerd in een Vlaamse artiest. Ik ben toen mijn eigen manager geworden. En dat ben ik nog steeds. En ik doe dat goed, vind ik. Geen enkele organisator moet mij geld. Ik heb ook geen schulden.
Ik maak mijn nummers zelf, zing elke dag, ben mijn eigen boekhouder. Ik loop nu al drie weken achter met het opstellen van contracten van optredens voor dit jaar. Iemand zei me ooit: ‘Met het aantal optredens dat jij doet, hebben wij twee mensen in dienst.’

X-FACTOR
Mijn haar wordt al jaren dunner. Maar mensen kennen me niet zonder haar, dus besloot ik er wat aan te doen. In implantatie geloof ik niet. Die haren verlies je namelijk óók weer. Implanteren is bovendien pijnlijk en duur, en is eigenlijk maar een lapmiddel om geen haarstukje te moeten dragen. Tien jaar geleden wilde ik al een haarstukje, maar ik heb het nooit gedragen. Ik heb het zelfs verknipt. Het was nog iets te vroeg.
Ik heb toen járen een soort poeder gebruikt dat ik na het wassen op mijn kalende kruin aanbracht. Mijn haar toonde meteen voller. Daarna ben ik op een ander wondermiddeltje overgeschakeld, maar omdat ik vooraan haar blijf verliezen, draag ik sinds kort écht een haarstuk. Een vrij groot stuk, dat ik naar voren kam en dat met mijn echte haar verweven is. Tip: begin er op tijd aan, dan valt minder op dat je een haarstukje begint te dragen.

YIN & YANG
Als je mij vraagt of ik gelukkig ben, dan zeg ik: ‘Wat is gelukkig zijn?’ Gelukkig kan je pas zijn als je af en toe ook heel diep zit. Ik ben af en toe heel ongelukkig, maar kan daardoor ook heel gelukkig zijn. Ik leef met dieptes en hoogtes. Ik zeg na zo’n dip wel eens tegen Paulette: ‘Nu weet ik wat geluk is.’ Geluk geeft me een hemels gevoel, maar ik kan ook heel diep zitten. Terwijl ik helemaal geen reden héb om ongelukkig te zijn. Dat is het gekke. Ik lijd aan een vorm van schizofrenie. Gelukkig zijn is voor mij bijna een ziekte.
Ik kan het leven in één keer somber inzien. Dan kijk ik ook even niet naar het nieuws, anders trek ik trek me de miserie te veel aan. Begin dan te piekeren en glijd ik weg in een put. Dan ziet Paulette me even niet.
Manisch-depressief ben ik niet, want mijn ongelukkige momenten houden geen máánden aan. Ik slik ook geen antidepressiva, daar geloof ik niet in. Bezig zijn, dát is het beste medicijn.

(…)