Erik Van Neygen en Sanne blikken met gemengde gevoelens terug op de laatste maanden van het afgelopen jaar. In september beslisten ze om te stoppen met optreden, een beslissing die ze pas vorige week bekend maakten. Twee maanden later, in november, zorgde het toeval er echter voor dat een jarenlange droom in vervulling ging: een opname in Amerika, in een studio vol gerenommeerde countrymuzikanten. Vorige week lichtte Erik in enkele kranten en weekbladen heel kort zijn argumentatie en plannen toe, maar voor Primo praat hij voor het eerst uitvoerig en openhartig over zijn gezondheidsproblemen, over de reden waarom hij stopt met optredens, over zijn Amerikaans avontuur, over zijn kinderen en over de moeilijke periodes in zijn carrière.

(…)

Bijna op de kop af één jaar na de eerste bloeding kreeg je er opnieuw een…
In de zomer van 2010 had ik een reeks optredens aangenomen met Sanne, op één zelfde locatie. Tien dagen na elkaar. Bij het laatste optreden, toen ik nog op het podium stond, voelde ik een korte maar bijzonder hevige pijn. Alsof iemand me met een hamer op het hoofd sloeg. De pijn was nog nooit zo hevig geweest, maar verdween nadien geleidelijk weer tot op het normale niveau. De geplande vakantie naar het zuiden van Frankrijk, na die reeks optredens, lieten we gewoon doorgaan. Ik heb die 14 dagen bijna integraal in bed doorgebracht, zo ziek als een hond. Bij onze thuiskomst hebben we nog een drietal optredens in open lucht gedaan voor ik naar de dokter in Antwerpen ben gegaan. Het resultaat van dat onderzoek wees uit dat ik opnieuw een hersenbloeding had gehad, net voor we naar Frankrijk vertrokken. En weet je wat zo speciaal is? Dat het een bloeding op een andere plaats was. Bleek dat ik al sinds de geboorte een misvormd bloedvat heb achter het oog, en dat was nu gesprongen. In feite had het niets met die eerste bloeding te maken, al weten ze nooit met volle zekerheid of er al dan niet een verband is. Je hebt er als dokter, maar ook als patiënt het raden naar.

(…)

Pas nu, bijna drie jaar later, beslis je om te stoppen met optredens…
Nee, die beslissing was al in september genomen, maar we hebben het nu pas kenbaar gemaakt. De pijn werd opnieuw erger, en Sanne en ik hebben toen een lang gesprek gehad over onze toekomst. En besloten dat het best was om ermee te stoppen.

Was er een bepaalde aanleiding geweest?
Ja, ik was erachter gekomen dat een bepaalde inrichter geen affiches had opgehangen in de regio. De zaal zat wel vol, maar aan zo’n nalatigheid kan ik me mateloos ergeren. Ik weet het, voor een buitenstaander kan dat onbegrijpelijk zijn, maar ik heb altijd de perfectie nagestreefd. En dat verlang ik dan ook van anderen. Weet je, het is vooral de context van dat voorval die me mateloos stoort. Het was in een Cultureel Centrum. Die organisatoren halen vaak hun neus op voor artiesten uit het populaire genre, en dwepen met de zogezegde artiesten ‘op niveau’. Maar populaire artiesten trekken volk, dus zijn ze wel verplicht om die af en toe te vragen. Aan dat soort snobisme heb ik me altijd geërgerd, ook al hoorde ik niet echt thuis in het wereldje van de platte populaire muziek. Ik heb altijd een afkeer gehad van de houding van sommige pseudo-intellectuelen ten opzichte van die muziek. Affiches van Erik & Sanne ophangen, dat was allicht beneden zijn waardigheid. Ik was toen echt kwaad, maar tegelijk besefte ik ook dat ik nooit zou veranderen. Het is simpel: ik ben tot het besef gekomen dat het gebrek aan professionalisme bij sommige inrichters – pas op, ik scheer ze niet allemaal over dezelfde kam – mijn gezondheid ondermijnde. Omdat ik er gewoon niet tegen kan. Nog een ander voorbeeld: onlangs kregen we een telefoontje van een ander Cultureel Centrum. Of we een van de geplande afscheidsoptredens van onze website wilden halen, want ze werden overstelpt door telefoons om kaarten te reserveren, en de kaarten zouden pas vanaf deze zomer te koop worden aangeboden. Begrijp je dat? Wie een optreden plant, moet daags nadien toch al kaarten verkopen?

Sanne stopt ook?
Ja, dat heeft ze zelf beslist. Sanne zingt de hele dag door, ze zou niet zonder muziek kunnen. Maar wel zonder applaus. Ons geluk samen is haar meer waard dan haar carrière.

(…)

Wil je weten wat de toekomst nog in petto voor Erik en Sanne? In het interview in Primo nr. 5 kom je het te weten.

Laura Beyne mag zich een heel jaar Miss België noemen. De zege was naar goede gewoonte een beetje omstreden, maar de Brusselse schone staat opvallend nuchter in het leven, ondanks haar 19 jaar. ‘Dat heb ik van thuis meegekregen’, zegt ze. ‘Niet te veel dromen was altijd de boodschap.’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 4.

(…)

Je hebt een relatie. Wat vindt je vriend van je titel?
We zijn nu twee jaar samen. Voordien had ik hem al gezegd dat ik ooit eens wou meedoen aan de wedstrijd. Hij ging ermee akkoord en is blij voor mij. Ik ben niet echt bang voor mijn relatie. We zullen wel zien wat dit jaar brengt. Al ben ik natuurlijk realistisch genoeg om te beseffen dat het zwaar wordt. Maar hij heeft ook een eigen leven. Hij voetbalt en is dus ook veel op de baan.

Was hij ook op de finaleshow aanwezig?
Nee, hij had toen andere dingen te doen. Maar we hebben nadien wel gebeld.

Voelde je dat niet aan als een gemis op die avond?
We laten elkaar vrij daarin. Ik heb hem ook nog niet voorgesteld aan mijn ouders. Ik wil maar één keer een man voorstellen thuis, en dat is als ik zeker weet dat hij de man van mijn leven is. Bovendien ga ik ook niet naar iedere voetbalmatch van hem kijken. Al zou ik dat niet heel erg vinden…

Ben je zelf ook een voetbalfan?
Amai nog niet! Ik heb vroeger zelf gevoetbald en ik kijk vaak naar voetbalwedstrijden. Mijn favoriete ploeg is FC Barcelona. Soms reis ik zelfs naar Spanje om ze te zien spelen. Zalig!

(…)

Wil je meer weten over de kersverse Miss België. Lees dan het volledige interview in Primo nr. 4.

Met ‘Hey Bonjour’ levert good old Paul Severs weer een knappe romantische meezinger af. Hij beleeft zijn zoveelste jeugd, en de jeugd heeft ook hém weer ontdekt. Hij overleefde zijn bezieler Pater Pax, zijn grote steun Sylvain Tack, zijn redder Johnny Hoes. Pauls liedjes overleven ook. ‘Ik ben verliefd op jou’ pronkt op 25 in de lijst Radio 2-klassiekers aller tijden. En zijn ‘Kusjesdans’ staat in de versie van Laura Lynn en haar jonge geliefde Matthias Lens momenteel op 1.

Het volledige interview lees je in Primo nr. 3. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

WERK
Na het vertrek van Sylvain Tack stond ik alleen. Want geen manager was op dat moment geïnteresseerd in een Vlaamse artiest. Ik ben toen mijn eigen manager geworden. En dat ben ik nog steeds. En ik doe dat goed, vind ik. Geen enkele organisator moet mij geld. Ik heb ook geen schulden.
Ik maak mijn nummers zelf, zing elke dag, ben mijn eigen boekhouder. Ik loop nu al drie weken achter met het opstellen van contracten van optredens voor dit jaar. Iemand zei me ooit: ‘Met het aantal optredens dat jij doet, hebben wij twee mensen in dienst.’

X-FACTOR
Mijn haar wordt al jaren dunner. Maar mensen kennen me niet zonder haar, dus besloot ik er wat aan te doen. In implantatie geloof ik niet. Die haren verlies je namelijk óók weer. Implanteren is bovendien pijnlijk en duur, en is eigenlijk maar een lapmiddel om geen haarstukje te moeten dragen. Tien jaar geleden wilde ik al een haarstukje, maar ik heb het nooit gedragen. Ik heb het zelfs verknipt. Het was nog iets te vroeg.
Ik heb toen járen een soort poeder gebruikt dat ik na het wassen op mijn kalende kruin aanbracht. Mijn haar toonde meteen voller. Daarna ben ik op een ander wondermiddeltje overgeschakeld, maar omdat ik vooraan haar blijf verliezen, draag ik sinds kort écht een haarstuk. Een vrij groot stuk, dat ik naar voren kam en dat met mijn echte haar verweven is. Tip: begin er op tijd aan, dan valt minder op dat je een haarstukje begint te dragen.

YIN & YANG
Als je mij vraagt of ik gelukkig ben, dan zeg ik: ‘Wat is gelukkig zijn?’ Gelukkig kan je pas zijn als je af en toe ook heel diep zit. Ik ben af en toe heel ongelukkig, maar kan daardoor ook heel gelukkig zijn. Ik leef met dieptes en hoogtes. Ik zeg na zo’n dip wel eens tegen Paulette: ‘Nu weet ik wat geluk is.’ Geluk geeft me een hemels gevoel, maar ik kan ook heel diep zitten. Terwijl ik helemaal geen reden héb om ongelukkig te zijn. Dat is het gekke. Ik lijd aan een vorm van schizofrenie. Gelukkig zijn is voor mij bijna een ziekte.
Ik kan het leven in één keer somber inzien. Dan kijk ik ook even niet naar het nieuws, anders trek ik trek me de miserie te veel aan. Begin dan te piekeren en glijd ik weg in een put. Dan ziet Paulette me even niet.
Manisch-depressief ben ik niet, want mijn ongelukkige momenten houden geen máánden aan. Ik slik ook geen antidepressiva, daar geloof ik niet in. Bezig zijn, dát is het beste medicijn.

(…)

Chansonnier Will Ferdy staat er nog steeds, op zijn bijna 85ste. Oud voelt hij zich niet, en dat is hij ook nog lang niet. Gelouterd en verguisd, dat wel. ‘Na mijn outing werd ik uitgejouwd’, blikt hij terug op een lang leven in de schijnwerpers. En over de liefde: de pijn die ik heb gevoeld, wil ik nooit opnieuw meemaken. Verliefd zijn is verschrikkelijk.’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 2. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

ROMANTIEK
Ik ben een romantische ziel, maar nu minder dan vroeger. Schoonheid raakt me nog steeds, maar in mijn relaties ben ik nuchterder geworden. Realistischer. Ik gééf me. Maar ik houd me ook in. Voel me gelukkig, maar tegelijk is er de angst: gaat het wel blijven duren? Omdat ik te veel mislukkingen heb gekend. Altijd is er: opletten, er kan een einde aan komen. Een heel raar gevoel.
Ik heb momenteel een fijne vriend. Er is helaas geen vonk, we hebben geen seks, we leven ons eigen leven. Maar de genegenheid is er. We delen dezelfde interesses. Ik vind het alleen jammer dat ik niet het allermooiste kan zeggen: hij is mijn vriend.

SEKS
Een mooie jonge man bezorgt me nog steeds de kriebels in mijn buik. Maar ik ben bijna 85, zó nuchter ben ik wel geworden. Maar het gebeurt, dat ik weemoedig word, als ik na een optreden weer naar huis rijd. Dat ik het gemis toch heel erg voel. Van iemand. Een leegte. Na de oplading van het podium.
Ik heb onenightstands gehad. Waarom niet? Seks blijft mooi. Zelfs als je niet van elkaar houdt.
Ik bén in holebiclubs geweest met het verlangen er iemand op te pikken, maar die bezoekjes eindigden doorgaans in een grote desillusie. Want in die clubs geldt de wet van de sterkste: wie ga ik nu van wie afpakken. Absoluut ongezond.

TRAUMA
Ik hield van mijn vader, ik hield van mijn moeder, en stond er middenin. Dat kan best traumatisch geweest zijn. Mijn moeder die me tegen mijn vader opzette. Mijn vader, die milder was, maar toch ook over mijn moeder klachten had. Ik wist niet meer waarheen. Wat moest ik, als kind? Maar écht getraumatiseerd? Ik ben zelf een en al verdraagzaamheid. Een minder mens bestaat voor mij niet. Dus écht slechter ben ik er niet van geworden.
En verder? Mijn moeder heeft veel van mijn relaties afgebroken. Zij had geen probleem met het feit dat ik homo was. Maar als iemand te nauw met mij omging, vriend, vriendin, gehuwd koppel, dan waren het altijd ‘slechte mensen’, geen gezelschap voor mij. Mijn moeder bezat mij. Ze verstikte mij. Ik was alles voor haar. Pas aan het eind van haar leven veranderde ze en aanvaardde ze eindelijk dat ik een vriend had.

(…)

Maar inmiddels vordert de gezondheid van de zanger zo goed, dat hij wellicht nog voor Kerstmis naar huis in Engeland mag. Dat meldt zijn vriend Fadi Fawaz. Maar de vraag blijft natuurlijk of zijn stem permanente schade heeft opgelopen.

Tanja Dexters (34) legde een verbluffend parcours af in ‘Expeditie Robinson’. Wat niemand had durven dromen, werd werkelijkheid: de ‘poppemie’ won de wedstrijd. Maar die zeven weken afzondering deden Tanja ook nadenken over haar gezin. ‘Ik besef nu dat Miguel en onze dochter Valentina het allerbelangrijkste zijn in mijn leven.’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 52. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

Was je blij toen je vernam dat je in verwachting was van een meisje?
Vroeger wou ik altijd een jongen. Dat zat zo in mijn hoofd gebrand. Maar Miguel wou dolgraag een dochtertje, en beetje bij beetje zag ik daar ook wel de voordelen van. Toen ik te horen kreeg dat ik een dochtertje kreeg, was ik dus dolblij. Al zeggen ze dat de relatie van een moeder met haar zoon heel speciaal is. Dat zal ik wellicht nooit meemaken. Valentina is mijn beste vriendin, ze heeft een beetje de plaats ingenomen van Caroline (Tanja’s beste vriendin die enkele jaren geleden overleed, nvdr). Ik mis Caroline nog iedere dag, maar dankzij Valentina is dat plaatsje min of meer ingevuld.

Kleine kindjes worden groot. Beangstigt je dat?
Ik ben niet bang dat Valentina zich van mij zal afkeren. Daarvoor is onze band nu al veel te sterk. Al kijk ik wel met de nodige weerzin tegen de puberteit aan. En die begint alsmaar vroeger, hé! Ik vraag me soms af hoe ik dat ga aanpakken. Al probeer ik dat zoveel mogelijk voor me uit te schuiven, dat zijn zorgen voor later. Maar ik ben wel nieuwsgierig hoe Valentina zal opgroeien.

Heb je toekomstdromen voor haar?
Ik ben geen voorstander van een sturende opvoeding, ik ben eerder het begeleidende type. Ik zal Valentina steunen in alles wat ze doet. Al wil ik wel graag dat ze tot haar 18de naar school gaat. Uiteraard droomt iedere ouder ervan dat zijn kind gaat studeren, maar een diploma middelbaar onderwijs vind ik toch het minimum. Dat is ook belangrijk voor de structuur in je leven. Ik zou het moeilijk vinden om het goed te keuren als mijn dochter op haar 16de al wil stoppen met school.

(…)

In dit interview verklapt Tanja verder nog waarom zij en haar man maar 1 kind willen.
Lees er alles over in Primo …

ASCC stelt dat Britney het bedrijf uit rancune aan de kant zette, nadat een van de bodyguards de zangeres vorig jaar had aangeklaagd. Fernando Flores, die korte tijd in dienst was van Spears, zou seksueel door haar zijn geïntimideerd. Volgens Britney is dat klinklare onzin.

‘Niet alles in mijn leven was rozengeur en maneschijn, hoor’, vertelt Astrid Bryan (28). De Hollywoodvrouw uit Antwerpen vertelt openhartig over haar jeugd die getekend werd door gepest en een ernstige ziekte, en de eenzaamheid van het modellenleven. Het geluk vond ze pas bij John Bryan (55) in LA. ‘En nu wil ik dolgraag een baby van den John!’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 51. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

Heb je goede voornemens voor 2012?
Ik droom altijd heel cliché van een goeie gezondheid. Voor iedereen. Dat is toch wel het eerste. En verder… een beetje minder amazing zeggen of zo? (lacht)

En wie weet een zwangerschap?
Oh ja… (glimlacht) Ik ben nog niet zwanger, maar dat gaat zeker komen. Ik kan nog niks beloven natuurlijk, maar een kleintje komt er sowieso. Een kleine Johnny boy. Ik ga hem John noemen, ja.

Het zou toch ook een meisje kunnen zijn?
Dan noem ik haar niet Astrid! Maar ik hoop als eerste toch op een jongen, want John is de laatste Bryan in de familie. Hij heeft alleen zussen, en zij hebben de naam van hun man. Dat moet in Amerika. Er moet dus nog een nageslacht Bryan komen. Den John mag niet uitsterven. En ik moet daarvoor zorgen!

Stel je jezelf al wel eens zwanger voor?
Ik kan me nog niet goed inbeelden dat ik met zo’n megabuik rondwandel. Ik hoop dat ik in de diepte in verwachting raak en niet in de breedte. Ach, ik wil vooral gezond blijven tijdens mijn zwangerschap. Ik wil me niet laten gaan, maar ik weet niet of ik dat kan. Ik laat me al heel veel gaan ’s avonds voor de tv, met pizza, chips, ice cream en toestanden. Maar ik word er niet dikker van. Of misschien komt dat nog wel. Ná mijn zwangerschap. (lacht)

Je bent al behoorlijk met een kleintje bezig, merk ik.
Oh ja, we zijn ons huis al aan het uitbreiden. Er komt een kinderkamer. En een architect om nog wat bij te bouwen: een megagrote walk-in dressing, en mijn bureau. Zo komt er ruimte vrij voor een kinderkamer. Mijn kleerkast was toch al niet groot genoeg meer, want ik heb veel kleren nodig. (lacht)

Zou jij je bevalling laten filmen voor je realityshow?
Als dat kind eruit komt? Wil ik niet filmen, nee. Vind ik maar grellig. Het doorknippen van de navelstreng? Daar durf ik niet eens naar te kijken. En den John moet dat dan doorknippen. Ik zie het al voor me: die gaat ernaast knippen, ik ga gestrest zijn… Dus filmen? Nee. Ik ben nu al bang van de bevalling.

(…)

In ‘Huizenjacht’ op VT4 gaat Ann Van Elsen op zoek naar het geknipte stulpje voor koppels. Haar eigen warme nest vond de voormalige Miss België bij voetballer Gunter Van Handenhoven. Anderhalf jaar geleden werd hun geluk bezegeld met een eerste spruit: dochtertje June. ‘Ik wil graag opnieuw zwanger worden. Al zie ik dat als een lekker snoepje. Ik wil het nog een tijdje bewaren, zodat ik ernaar uit kan kijken.’

Het volledige interview lees je in Primo nr. 48. Hier vind je alvast een teaser…

(…)

Zie je veel van je moeder haar opvoeding bij jezelf terugkomen?
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vrij jong was. Ik ken mijn mama als de hardwerkende vrouw die voortdurend in de weer was om haar gezin in orde te houden. Zij was de moeder die zoveel mogelijk verse groenten op tafel toverde en zorgde dat de was proper was. Ik speelde ondertussen buiten met mijn broers. Dat was vroeger gewoon zo. Ikzelf probeer heel actief met June om te gaan, al probeer ook ik iedere dag verse groenten te serveren. Maar ik durf ook al eens naar een potje te grijpen. Dat vindt ze even lekker.
Ik heb dingen leren loslaten, en dat was nodig. Toen June zeven maanden was, zat ik er fysiek even door. Ik was zó moe. Ik wou alles zelf regelen, maar soms heb je een moment nodig waarop iemand het van je overneemt. Ik heb toen mijn mama gebeld en gevraagd of ze wat vaker wou langskomen. Ze was blij verrast, want ze kende me als het meisje dat altijd alles zelf wou regelen. Vóór June er was had ik meer de behoefte om mijn eigen leven te leiden, nu ben ik blij met die helpende handen van de grootouders.

Een paar maanden geleden maakten Gunter en jij een moeilijke periode door. Gaat het nu beter?
Toen het wat minder ging, sloot ik me meer af. Ik focuste me op kleine dingen. Alles moest proper zijn, de stoelen moesten netjes staan, ik wou de controle behouden over de dingen, ook al viel de rest uit elkaar. Maar Gunter en ik zien elkaar heel graag. We zijn door het voorval niet plots meer tijd voor elkaar gaan maken, we gaan gewoon anders met elkaar om. We zijn op een heel traditionele manier met onze problemen omgegaan: we hebben ze binnenshuis uitgepraat en opgelost. En je kan ook niet eeuwig over dat voorval blijven tobben. In het begin overheerst dat alles, maar het leven gaat door, hé. We zorgen er nu voor dat we echt met elkaar praten en samen zijn.
We maken nu ook een prachtige tijd mee met June. Toen ze een baby’tje was, zeiden mensen ons: ‘Wacht maar tot ze iets ouder is, dan wordt het nog leuker.’ Dat kon ik toen niet vatten. Ik dacht dat ik toen al volmaakt gelukkig was. Maar ze hadden gelijk. Bij iedere nieuwe fase in Junes leven sta ik versteld. Nu hoor ik haar bijvoorbeeld ’s ochtends wakker worden, en dan hoor ik al aan haar gegiechel of er die dag deugenieterij in zit. June is zo’n vrolijk kind, een echte showspeler. Als ik haar vast neem, dan legt ze soms haar handjes rond mijn nek en zegt ze: ‘Aai mama.’ Dan smelt je, hé. Ik betrap mezelf erop dat ik voortdurend naar haar zit te kijken. Zij is mijn favoriete tv-programma. Ook als ik ga winkelen, merk ik dat mijn blik voortdurend op haar gericht is. Al probeer ik er wel op te letten niet enkel over June bezig te zijn. Als ik met vriendinnen afspreek, zal ik altijd eerst vragen hoe het met hen gaat. Omdat ik weet dat als ik eenmaal begonnen ben, ik niet meer kan stoppen over June. (lacht)

Heb je nog veel tijd voor je vrienden?
Goh, ik probeer zoveel mogelijk op een vrije dag naar familie en vrienden te gaan. Mijn vrienden beschouw ik voor een stuk ook als familie. Maar is dat niet bij iedereen zo? Mijn vriendengroep is erg gemengd: sommigen zijn moeder, anderen nog niet. Maar we begrijpen elkaar in alles wat we doen, we zijn een echte steun voor elkaar.

(…)