Andrei Lugovski is na vergiftiging weer aan de slag: 'Mijn droom? Een vrouw en drie kinderen'

In de Kijker
Andrei Lugovski is na vergiftiging weer aan de slag: 'Mijn droom? Een vrouw en drie kinderen'

Eind 2017 kreeg Andrei Lugovski (36) een bijna fatale dosis rattenvergif toegediend. De dokters gaven hem geen enkele overlevingskans, maar als bij wonder stelt de Wit-Russische zanger, die in 2007 hoge ogen gooide in ‘Idool’, het relatief goed. ‘Het volledige lichaam is nog aan het herstellen’, aldus Andrei. ‘Mijn stem wordt langzaam beter. In september zou ik mijn comeback op het podium moeten kunnen maken. Ja, ik ben bang, maar tegelijkertijd heb ik er vertrouwen in. Ook in het gerechtelijk onderzoek naar wie me uiteindelijk heeft proberen te vermoorden. Niemand geraakt daar ongestraft mee weg!

We ontmoeten Andrei Lugovski in Opglabbeek, in de kantoren van Jos Eerdekens, zijn mentor. Over het lopende onderzoek rond zijn vergiftiging kan de zanger niet echt veel kwijt. ‘Ik vind het op dit moment niet echt belangrijk om te weten wie dit gedaan heeft,’ zegt hij. ‘Ik heb geen bewijs, dus kan ik niemand beschuldigen. Mij interesseert vooral wáárom iemand me heeft proberen te vermoorden? Ik ben altijd voor iedereen goed geweest. Ik ben behulpzaam en hou met alles en iedereen rekening. Wat is er dan fout gelopen? Daar wil ik een antwoord op krijgen. Waarom?!’

Jos: Ik denk dat het met jaloezie te maken heeft.

Andrei: Jaloezie? Op wat? Op mijn stem? Ik ben Pavarotti niet hé.

Denk je dat je ooit te weten komt waarom iemand het op jou had gemunt?

Ik denk het niet. Binnenkort, als de zaak wordt gesloten, kunnen we wel het dossier inlezen en dan zullen er misschien bepaalde dingen aan het licht komen. Daar hoop ik op.

Jos: Iemand kan ook schuldig bevonden worden op basis van vermoedens hé. Je hoeft niet altijd bewijs te hebben.

Andrei: We zien wel. Het belangrijkste is dat ik hier nog ben. (zucht)

Je ziet er opmerkelijk goed uit. Waar heb je nu nog ’t meest last van?

Vermoeidheid en last van mijn spieren die nog onvoldoende ontwikkeld zijn, zenuwpijn ...

 

 

Hoelang ben je nu uit het ziekenhuis?

Eén jaar. Ik heb tot 31 mei 2018 in het ziekenhuis gelegen. En ik ben nog altijd herstellende. Weet je, mensen vragen zich soms af wat het ergste is: niet meer kunnen horen of niet meer kunnen zien? Wel, ik heb het allebei meegemaakt: er is geen onderscheid. Het is allemaal even erg. Niet kunnen stappen, niet kunnen zien, niet horen, je armen niet kunnen bewegen, geen haar meer hebben, je nagels verliezen ... Wat je ook verliest, het is erg. Het was het een na het ander. En het was allemaal even erg. De verpleegsters noemden me naar verluidt Andrei Frankenstein. Gewoon omdat ik daar maar aan de machines lag. Op sommige dagen lag ik acht uur aan de nierdialyse om mijn lichaam te zuiveren. Alles deed pijn. Ik sliep amper. Het was de hel.

De rest van het openhartige interview, lees je in Primo 1923. Lees je Primo liever op je tablet? Dan kan je het nieuwe nummer hier downloaden.  

Meta description: 
Andrei Lugovski is na vergiftiging weer aan de slag: 'Mijn droom? Een vrouw en drie kinderen'
Meta keywords: 
Adrei Lugovski, vergif, trouwen, zanger, idool, kinderen