Hoewel Paul Severs veel aanbidsters had... 'Voor hem telde alleen Paulette'

In de Kijker
Hoewel Paul Severs veel aanbidsters had... 'Voor hem telde alleen Paulette'

Op 9 april overleed Paul Severs op 70-jarige leeftijd. De charmezanger werd op 12 maart in het ziekenhuis opgenomen nadat hij een hartaanval kreeg tijdens een fietstochtje, en hard ten val kwam. Paul belandde in een coma, waaruit hij na een tijdje ontwaakte, maar door verschillende bloedklonters zakte hij opnieuw twee keer weg in een diepe coma. ‘De dokters deden hun uiterste best, maar de hersenschade die hij opliep tijdens de val bleef elke dag erger worden. De daarop volgende complicaties hebben onvermijdelijk tot zijn spijtige overlijden geleid’, aldus zijn zoon Christophe Severs. Het nieuws van zijn overlijden kwam hard aan bij familie, fans, collega’s en vrienden.

Stilletjes rijk geworden

Een belangrijk persoon in de carrière van Paul was wafelbakker Sylvain Tack. Die laatste bouwde een studio naast zijn Suzy-wafelfabriek in Buizingen, waar zijn artiesten nummers inzongen en timmerden aan hun carrière. Tack lanceerde ze vervolgens op zijn radiostation Radio Mi Amigo. Wanneer het succes in de jaren zeventig opdroogt en het imago van het Vlaamse charmelied achteruitgaat, weet Tack zijn poulain toch nog een tijd relevant te houden. Met airplay op zijn eigen radio, de steun van het pas opgerichte jongerenblad Joepie en een slimme lancering in Wallonië. Huidig Primo-hoofdredacteur Vic Dennis, die mee aan de wieg stond van Joepie, vertelt: ‘In die periode speelde de rivaliteit tussen Paul en Willy Sommers op. Net door die concurrentiestrijd presteerden ze allebei beter. Toen de Vlaamse muziek wat in het slop zat, kwam Paul als eerste op het idee om namiddagshows voor bejaarden te verzorgen. Het heeft hem geen windeieren gelegd, hij is er stil rijk van geworden. Veel andere artiesten zijn trouwens mee op die kar gesprongen.’ Ook de gedrevenheid van Paul zal Vic Dennis nooit vergeten. ‘Hij regelde álles zelf, bracht zijn eigen materiaal mee en tijdens de pauze stonden hij en zijn vrouw Paulette broodjes te smeren. Hij voelde zich daar zeker niet te goed voor. Ik herinner me Paul ook als iemand die erg verstrooid was. Terwijl hij zijn wagen eens aan het voltanken was, stapte hij terug in om naar een liedje te luisteren. Toen dat nummer gedaan was, vertrok hij zonder na te denken en trok hij die hele benzinepomp mee. Zo was Paul, hij leefde in zijn eigen wereldje.’

Lees er deze week alles over in Primo 1916